Interesuje mnie człowiek, nie tylko jego lista zadań.

Przez większość życia uchodziłem za zdolnego, ale leniwego. Oceny jakoś się zgadzały, sprawy jakoś się domykały, więc nikt nie widział, ile mnie to kosztowało. Ja zresztą też nie bardzo rozumiałem, skąd to ciągłe zmęczenie.

Na studia wybrałem filologię angielską, bo wydawała się rozsądnym wyborem. Na drugim roku zacząłem równolegle doradztwo filozoficzne i coaching, a na trzecim roku tych studiów poszedłem do pracy w korporacji. Później przyszła psychologia.

Diagnoza pomogła mi zrozumieć, jak działam. Krok po kroku sprawdzałem, czego potrzebuje mój układ nerwowy, i okazało się, że sporo: snu, ruchu, medytacji, czytania, ludzi. Najlepiej funkcjonuję, kiedy robię coś ciekawego i intensywnego, dlatego coaching okazał się dla mnie strzałem w dziesiątkę.